Sunday, January 24, 2010

नारी अस्मिता


खोज्छन,बटुलछन् अक्षर हरु
लेख्छन र जोडछन् शब्द-शब्द
विचार पोखछन् कला भरछन्
विम्व प्रतिविम्वन खिचछन् यो ब्रह्माण्डको
र पोतछन् जिन्दागीको सुन्दर रङ्हरुले
याम अनि फूलहरु
जीवन अनि दर्सन
आकाश अनि धर्ती
भोग'भोगाईहरु
र मृत्यु
प्राकृतिक उपजको अन्त्य
बुझ्छन अति राम्रो छ कविता
तर बुझ्दैन महापुरुस नारी अस्मिता पनि हो

Sunday, January 17, 2010

लिउमा सिखालामा ।


लापाको सिमी
बुसीको हसुङदा
वाइ-वाइ चोमोलुङ्मा
खैमो बुसीको ङालुङ
आसो लिउमा तिरे खैनीवा
दुङवा ङालुङ लिउमा सिखालामा ।

खैमो खुइचुङदा
झारा खैपाची
पाम्मा छिमा ङालेङासे
झारा युङ्खादाका
म्हैपामो लिम धिम्मे
खैमो रामदा थुइद्यो
तित्खातित्खा मुमे
खैमो मिवोइ रामदा
हमा सायाचुङदा ख्लाक्यो
हमा खुमे सायाचुङ ढालो पामे
खुमै छाम्मासे
कोरो खाना
वाइ वाइ हिङ्के ।

काङा रिङुइ
आसो खाना
आझै छामसुङ तुर्मा तिरे
खामो सायाचुङदा
सोवा पुनी पाख्लाक्योस्
आझै त्याम्मा तिरे खाना
आसो खैमो बोखादा
खैपाचिमो हुई
स्विल्दिम्चिमा पाचाप्यो
त्योकॊ हुईवा
रिक्यो खैमो रामदा
ओत्यो खामो छुलै ।

खामो रिमादा
खाङु पाचाप्योस
त्योको मिचुदा
खामो नुङ्लाक्यामो
मुङ्छेमुमा हिङे ।

बरु खाना मामा पुसा
खामो नुङ्ला
खोल्मेमा पुसा
कोरो त्योदा
खामो मामा पालैमे ।

आले बखुमा रिङे
हुई पुनी रिङे
खैनीलै रिदिम्के
दबे रिङे ङासे
बुसीको ङालुङ
लिउमा तिरे
दुङवा ङालुङ
लिउमा सिखालामा ।

खुनि खैनी

खुनि झारा खैनी
एन्यु खै ए वैनि
झारा खैनी ओसोङाले
बुसिम्का हिङरोदुङ

खारु दिम ओडानी
ह्य़ामा खुरी खोडा
लासिदा वो निरुङखमा
ख्या-ख्या त्योकुङा

खोडा हिङे छेप्पा वा
चस्यान्च्येमो योप्तीपा
लाम्मा आसो खुप्सान्यौ
आसो ना रोदुंची

कोक्पा वा रिङे ङासे
खोडा लुस्यु मुन्धुम
बाते हमा योमा तिरे
एन्यु खै आ च्योदिम

लैमातिरे नि उम्मा
नाम ईमो धिम्मामो
छंमा तिरे लातिचिमो
आझै धालो चुङदा

Wednesday, January 13, 2010

कलम

तिमीले देखेउ ?
तिमीले चिनेउ ?
कतै भेटेउ तिमीले ?
ऊ एक निर्जीव,या भनौ नीसास
मानौ एक ठोस्,सानो छेस्का
देशभक्तको खोलओढी
देश बगाउँछन जो
जनप्रेमको भाषण गर्दै
जनहत्याको जाल बुन्छ
ति कर्तुतहरुको पर्दाफास लेख्छु भन्थ्यो
त सारा जनस्पन्दंको चित्कार लेख्छु भन्थ्यो
जीवन लेक्छु भन्थ्यो
ईतिहास लेख्छु भन्थ्यो
हो ऊ कलम
रात चिरी ल्याउने
रातो बिहानी लेख्छु भन्थ्यो
कता लाग्यो ऊ या
कता लगियो ऊसलाई
युगले खोज्दैछ र
म खोज्दैछु ऊसलाई

Friday, January 8, 2010

गाउँ रोयो अरे


झोला बोकी हिँड्दा म गाउँ रोयो अरे
जन्मिएर हुर्किएको ठाउँ रोयो अरे

गरिबीले डोर्याएर लादै थियो टाढा
नदी तर्दा धेरै चोटी नाउ रोयो अरे

नजिक आई एउटा खबर छाडी गयो कौवा
गाउँमा मेरो गुन्द्रुककोुनि भाउ रोयो अरे

पुस-माघको जाडो कठै शीत छल्नो छानो बिना
बच्चाहरुको विचल्लीमा माउ रोयो अरे

कयौं हिउँद काट्नु पर्दा एउटै फरियाले
मैले शिर झुकाएको पाउ रोयो अरे

फर्किनेछु बाँचे भने अर्को सालतिर
यस्तो चिठी पढ्दा हजुर वाउ रोयो अरे

Tuesday, January 5, 2010

ज्यूँदा भूत


ज्यूँदा भूत हरुको नगर भो यो
जीवन-मूल्य हुन्न यहाँ
छैन अस्तित्वो जिउनेहरुको
जन्मिदैन कुनै मान्छे यहाँ?
यो पिसाच्को नगर भो
जन्मिन्छ त यहाँ
तिनै भूतका भ्रुण हरु
अनि रगतको होलि खेल्छन
मानसपटल डसछन्
हो हजारौंलाई डसीसकेकाछन्
ति भूत हरुले
सौख छत केवल स्वार्थ पूरा गर्ने
र आफ्नै पेट भर्ने
छैन तिनीहरुको मुटु-धड्कन
पत्थरले भरिएको छ मन मस्तिक
बस्दैनन् कुनै मान्छे यहाँ?
जताततै तटहरु छन्
चिता हरु छ
र छन् लासका थूप्राहरु
भूलोक भो यो
भेटिदैन मानिसको पाइला कतै
भेटिन्छ त मात्र
दरिद्र भूत हरु; ज्यूदा भूतहरू

जन्मिनु पर्छ अब
ज्यूँदा मान्छे यहाँ
जन्मईनु पर्छ
ती भूतहरु मर्नु पर्छ
अब मारिनु पर्छ
ज्यूँदा भूत हरुको नगर भो यो

Monday, January 4, 2010

देखाउन सक्छ ऊ

आफ्नै छाती चिरी देखाउन सक्छ ऊ
इतीहास अर्कै लेखाउन सक्छ ऊ

को-को आउँछ हेरौं आब होड गर्न
आफ्नै मुटु झिकी सेकाउन सक्छ ऊ

समयले राखिदियो टिपेक्स नाम उसको
हैकम कालो शब्द मेटाउन सक्छ ऊ

ऊ त बलवान वनिसक्यो तुफान
पक्कै अब जूनलाई भेटाउन सक्छ ऊ

झुपडीको हीतमा गाईनेछ जीत अब
समरलाई सारंगी रेटाउना सक्छ ऊ